Nτοκιμαντέρ για τη ζωή των μεταναστών στην Ελλάδα κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Παλέρμο

Το ντοκιμαντέρ ‘’Ηλιόσποροι’’, σκηνοθεσίας Αντώνη Τολάκη, απέσπασε το βραβείο καλύτερου Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ στο International Mediterranean Doc Festival Sole Luna , στο Παλέρμο της Ιταλίας.
Η ταινία έχει ήδη συμμετάσχει στο 27th Parnu International Documentary Film Festival, στην Εσθονία (επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα, προτεινόμενη για το βραβείο ‘’καλύτερου ντοκιμαντέρ για παιδιά’’). Διαγωνίζεται επίσης στο φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας και στο Ionian International Digital Festival.

Σύνοψη της ταινίας
Μια παρέα παιδιών που ζει στο δρόμο. Ανάμεσα τους ο Σαΐντ ,ένα δωδεκάχρονο αγόρι που εργάζεται όλη την ημέρα πουλώντας ηλιόσπορους στα πάρκα και τις πλατείες της Αθήνας. Στα όρια της απόλυτης φτώχειας, αναζητώντας φαγητό στα φιλανθρωπικά συσσίτια , η καθημερινή του ρουτίνα δεν είναι παρά μια συνεχής πάλη για επιβίωση στη χαοτική πρωτεύουσα της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, μαζί με τους φίλους του -όλοι ανήλικοι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν – μπορεί να απολαμβάνει την ελευθερία που του προσφέρει ο δρόμος ,να ξεχνιέται στα ανέμελα παιχνίδια της παιδικής ηλικίας και να ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον: να φύγει στη βόρεια Ευρώπη, να πάει σχολείο και να κάνει μια αξιοπρεπή δουλειά όταν μεγαλώσει. Αλλά πόσο γρήγορα μεγαλώνει ένα παιδί; Εγκλωβισμένος στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της ξενοφοβίας και της ρατσιστικής βίας, ο Σαΐντ το λέει ξεκάθαρα: «είμαι εδώ περίπου δύο χρόνια κι είναι σαν να έχουν περάσει είκοσι».

Συντελεστές της ταινίας
Παραγωγή: Αντώνης Τολάκης
Σκηνοθεσία : Αντώνης Τολάκης
Β. Σκηνοθέτη: Τζούλια Σπυροπούλου
Εικονοληψία: Αντώνης Τολάκης
Μοντάζ: Pietro Radin
Σχεδιασμός ήχου: Ορέστης Καμπερίδης
Ηχοληψία: Έυη Στάμου, Τζούλια Σπυροπούλου
Μουσική : I am no hero
Μετάφραση : Gholam Hassanpour

Αναδημοσίευση άρθρου από  http://www.unhcr.gr/

Κορυφαία διάκριση μιας ελληνικής ταινίας για τη διαφορετικότητα

Διεθνή αναγνώριση κέρδισε μια ελληνική κινηματογραφική παραγωγή, με θέμα τη διαφορετικότητα, τη μετανάστευση και την κοινωνική ένταξη. Η ταινία μικρού μήκους «Drop it», η οποία δημιουργήθηκε από νέους ηλικίας κάτω των 25 ετών, διακρίθηκε μεταξύ 254 προτάσεων από 71 χώρες στο φεστιβάλ PLURAL+ 2013, το οποίο διοργάνωσε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών για τη Συμμαχία των Πολιτισμών (UNAOC) και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΙΟΜ). Η ταινία απέσπασε το Universal Forum of Cultures Foundation Award και πρόκειται να μεταδοθεί από διεθνή δίκτυα, στο πλαίσιο της προσπάθειας του ΟΗΕ να ευαισθητοποιήσει τους λαούς απέναντι στα φαινόμενα κοινωνικής βίας και αποκλεισμού.

Στόχος των συντελεστών της ταινίας, που εργάστηκαν αφιλοκερδώς, ήταν να αναδείξουν τις πολλαπλές διαστάσεις της διαφορετικότητας, αλλά και τα στοιχεία που ενώνουν τους ανθρώπους -όπως το αίμα, που κατέχει κεντρικό ρόλο στην 5λεπτη ταινία. Το αίμα παρουσιάζεται ως αποδεικτικό στοιχείο της κοινής καταγωγής της ανθρώπινης φύσης. Η αλληλεγγύη, η οποία απεικονίζεται μέσω μιας μετάγγισης αίματος, δίνει το μήνυμα της αποδοχής, της συνύπαρξης και της συνδιαλλαγής με τον Άλλο.

Όπως επισημαίνουν οι συντελεστές, ο τίτλος «Drop it» δεν επελέγη τυχαία. Αφενός, φέρνει στο νου τη «σταγόνα» (του αίματος, στο συγκεκριμένο πλαίσιο). Αφετέρου, με τη μεταφορική χρήση της φράσης («σταμάτα την συζήτηση») επισημαίνει πως όσοι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν για να επιτευχθεί ο στόχος της αλλαγής, της ανάπτυξης και της εξέλιξης, πέρα από στερεότυπα και διακρίσεις, θα πρέπει να απαλλαγούν από οτιδήποτε συνιστά τροχοπέδη.

 

Συντελεστές
Σενάριο – Σκηνοθεσία – Εκτέλεση παραγωγής: Ρενέ Γκάτση
Σύμβουλος σεναρίου – σκηνοθεσίας: Κίρκη Καραλή
Διεύθυνση Φωτογραφίας – Κάμερα: Αλέξανδρος Θεοφυλάκτου
Μοντάζ – Post production: Πάνος Αγγελόπουλος
Μιξάζ – Πρωτότυπη μουσική: Αλέξανδρος Πετράτος
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Στάθια Ραφτοπούλου
Σκηνογράφος: Ελένη Καριώρη
Ενδυματολόγος: Άννα Βεσκούκη
Μακιγιάζ: Γιώργος Ελευθεριάδης
Εταιρεία Παραγωγής: Aegeanscapes Filmmakers
Μαζί με τους εθελοντές εμφανίζονται και οι ηθοποιοί Σοφία Αντωνίου, Στέφανος Αχχιλέως, Ελένη Ευθυμίου, Jerome Kaluta, Idra Kayne, Mπάμπης Μαυροειδής, Χρήστος Παληογιάννης, Βασίλης Παπαδημητρίου, Χρήστος Τανταλάκης, Τάσος Τσουκάλης-Δημητριάδης, Μαρία Ψαρολόγου.

Αναδημοσίευση από http://www.unhcr.gr

Βιβλίο συνταγών

Κι αν θέλετε να δοκιμάσετε να φτιάξετε μόνοι σας τις συνταγές που γευτήκατε στην πολυπολιτισμική εκδήλωση Γεύσεις του Κόσμου, τώρα μπορείτε. Όλες τις συνταγές θα τις βρείτε συγκεντρωμένες εδώ. Καλή επιτυχία!

Αλίνα Καλαντζή (Ουκρανία)

H Αλίνα Καλαντζή μένει στον Κάτω Πλατανίτη, στη Ναύπακτο. Είναι από την Ουκρανία. Στην Ελλάδα ήρθε πριν από έξι χρόνια από τη Σουηδία. Άφησε τη χώρα της επειδή παντρεύτηκε το σύζυγό της που είναι 'Ελληνας. Ο σύζυγός της ήθελε να γυρίσει στην Ελλάδα κι αυτή τον ακολούθησε.

Ήταν δύσκολο γι' αυτή να προσαρμοστεί στο ρυθμό της ελληνικής ζωής, με την αποδιοργάνωση, και τη σύγχυση σε πολλές πτυχές της ζωής. Στην Ουκρανία και τη Σουηδία όπου έχει ζήσει η ζωή είναι πολύ πιο οργανωμένη και στηρίζεται σε πρόγραμμα.

Για τους Έλληνες έχει πολύ θετική εντύπωση. Είναι χαρούμενοι, ζωηροί και έτοιμοι να σε βοηθήσουν αν έχεις κάποιο πρόβλημα. Η ζωή στην Ελλάδα έχει μεγάλες διαφορές από την ζωή στην Ουκρανία, όπως η οργάνωση, για παράδειγμα. Υπάρχουν όμως και πολλές ομοιότητες, όσον αφορά τη θρησκεία και την κουζίνα.

Θα ήθελε να επιστρέψει στη χώρα της, που της λείπει πολύ, αλλά στην κατάστασή της είναι λίγο δύσκολο, επειδή ο σύζυγός της δεν θέλει να φύγει από την Ελλάδα.

Στην Ουκρανία ακολουθούν μια ποικίλη διατροφή, τρώγοντας πολλά λαχανικά και φρούτα, διάφορες σούπες, γλυκές και αλμυρές ζύμες, και πολλά γαλακτοκομικά προϊόντα. Η κυριότερη διαφορά με την ελληνική κουζίνα είναι ότι δεν χρησιμοποιούν τόσο ελαιόλαδο, καθώς δεν είναι διαδεδομένο εκεί.

Για την εκδήλωση έφτιαξε ένα ρολό με σπόρους παπαρούνας. Τρώγεται συνήθως στο καθημερινό τσάι ή σαν εορταστικό γλυκό.

Συνέντευξη στα Ρωσικά: Ελένη Κούκου

Χέραρντ βαν Χάττεμ (Ολλανδία)

O Χέραρντ βαν Χάττεμ είναι καθηγητής Γερμανικών στο 1ο Γυμνάσιο Ναυπάκτου και μένει με τη γυναίκα και την κόρη του στην Παλαιοπαναγιά, Ναυπάκτου. Κατάγεται από την πόλη Ντελφτ της Ολλανδίας. Ζει στην Ελλάδα από το 1988 και από το 2006 στη Ναύπακτο.

Αρχικά πέρασε τα εφηβικά και φοιτητικά του χρόνια στη Γερμανία, αλλά μετά ήθελε να γνωρίσει και άλλες χώρες, όχι μόνο ως τουρίστας, αλλά να ζήσει και να εργαστεί εκεί για ικανό χρονικό διάστημα. Αυτό το πραγματοποίησε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως προπονητής καλλιτεχνικού πατινάζ.

Ανέκαθεν ήθελε να επισκεφθεί τις χώρες της Νότιας Ευρώπης και η Ελλάδα του ασκούσε ιδιαίτερη έλξη. Δεν είναι μόνο ο ήλιος και η θάλασσα, αλλά στην Ελλάδα υπάρχουν θαυμάσια τοπία και εδώ είναι το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, όπως μας λέει.

Μια από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην αρχή στην Ελλάδα ήταν η γλώσσα, όμως πολλοί Έλληνες μιλούσαν Γερμανικά ή Αγγλικά και τον βοηθούσαν πολύ. Ήξερε όμως ότι για να αισθανθεί άνετα, θα έπρεπε να μάθει Ελληνικά.

Αισθανόταν πάντοτε καλοδεχούμενος στην Ελλάδα. Η σχέση του με τους Έλληνες άλλωστε ήταν ένα είδος ανταλλαγής μεταξύ των πολύ εξειδικευμένων επαγγελματικών του γνώσεων στο καλλιτεχνικό πατινάζ, μαθημάτων ελληνικού πολιτισμού ( π.χ. χορού) και ανθρώπινων σχέσεων και συμπεριφορών, που ήταν πρωτόγνωρες και συναρπαστικές γι’ αυτόν.

Σύμφωνα με τον κύριο βαν Χάττεμ, η ζωή στην Ελλάδα έχει τόσο πλεονεκτήματα όσο και μειονεκτήματα. Αρνητικό είναι το γεγονός, ότι το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα δεν είναι σταθερό και σαφές, πράγμα που δεν επιτρέπει τον προγραμματισμό της ζωής, την κάνει όμως ταυτόχρονα απρόβλεπτη , άρα και πιο ενδιαφέρουσα. Επίσης προκύπτουν συχνά μέσα απ’ αυτή την αβεβαιότητα και απρόσμενες ευκαιρίες. Θετικό βρίσκει ακόμη, ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι πιο θερμές εδώ από ό,τι στην Ολλανδία. Στην Ελλάδα δύσκολα αισθάνεται κανείς μοναξιά. Και αυτός ο ίδιος έγινε εδώ πιο ανοιχτός σαν άνθρωπος.

Ο κύριος βαν Χάττεμ θα επέστρεφε στην Ολλανδία μόνο σε μια περίπτωση ανάγκης, αν δηλαδή όλα εδώ πήγαιναν στραβά. Του αρέσει κάθε φορά που επισκέπτεται την πατρίδα του, αλλά προτιμά να ζει στην Ελλάδα.

Οι διατροφικές συνήθειες στην Ελλάδα είναι διαφορετικές από ότι στην Ολλανδία. Ένα τυπικό ολλανδικό γεύμα αποτελείται από κρέας, λαχανικά και βραστές πατάτες. Συχνά υπάρχει σούπα για πρώτο πιάτο και γλυκό για επιδόρπιο.

Για την εκδήλωση Γεύσεις του Κόσμου έφτιαξε zuurkoolschotel, ένα είδος σουφλέ με ξυνολάχανο, πατάτες και αλλαντικά. Δεν πρόκειται για κάποιο εορταστικό φαγητό, αλλά για ένα αγαπημένο καθημερινό πιάτο στην Ολλανδία.

Συνέντευξη στα Γερμανικά: Αλέξανδρος Γκαρμπουνώφ

Μουτσούμι ντι Μομπλό (Ιαπωνία)

Η Μουτσούμι ντι Μομπλό κατάγεται από τη Ιαπωνία.  Κατοικεί στην Γαλλία, στην Ιαπωνία και στην Ελλάδα.  Ήρθε στην Ελλάδα πριν από 15 χρόνια. Έφυγε από την Ιαπωνία για την Γαλλία, επειδή παντρεύτηκε τον Γάλλο σύζυγό της. Πριν από 15 χρόνια ο σύζυγός της ήρθε στην Ελλάδα για να εργαστεί στην κατασκευή της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου και τον ακολούθησε.

Η κύρια δυσκολία που αντιμετώπισε όταν ήρθε στην Ελλάδα ήταν οι διαφορετικές συνήθειες, για παράδειγμα τα διαφορετικά ωράρια. Της φάνηκε παράξενο που τα μαγαζιά το μεσημέρι κλείνουν και οι άνθρωποι ξεκουράζονται και που κοιμούνται αργά.

Μας είπε ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα είναι πολύ ευγενικοί. Της αρέσει πολύ η φύση εδώ και θεωρεί πως η ζωή είναι πολύ πιο απλή. Βέβαια, δεν υπάρχουν πολλές διέξοδοι για εκείνη, όπως όταν ήταν στο Τόκυο, που είναι μια μεγαλούπολη. Την Ιαπωνία την επισκέπτεται 3 φορές τον χρόνο και γι’ αυτό δεν της λείπει.

Τα κύρια χαρακτηριστικά της παραδοσιακής διατροφής στην Ιαπωνία είναι κυρίως λαχανικά και ψάρια. Το κρέας είναι περιορισμένο. Χρησιμοποιούν πάρα πολύ σάλτσα σόγιας. Αντίθετα, στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε πολύ ελαιόλαδο. Η Ιαπωνική κουζίνα αντίθετα έχει πολύ λίγα λιπαρά.

Ετοίμασε για την εκδήλωση Γεύσεις του Κόσμου κοτόπουλο τηγανητό και μελιτζάνες χωριάτικες, δύο πιάτα που τρώγονται στην καθημερινότητα στην Ιαπωνία.

Συνέντευξη στα Γαλλικά: Μαργαρίτα Ζερβουλάκου και Παναγιώτης Κακούσης

Μάγια Μπορίσοβα Τσβέτκοβα (Βουλγαρία)

Η Μάγια Μπορίσοβα Τσβέτκοβα μένει στη Ναύπακτο. Κατάγεται από τη Βουλγαρία, από τη πόλη Βίντιν, που βρίκεται στη Βόρεια Βουλγαρία, στις όχθες του ποταμού Δούναβη.

Στην Ελλάδα ήρθε το 1997, σχεδόν 16 χρόνια πριν. Έφυγε από τη χώρα της για οικονομικούς λόγους. Επέλεξε την Ελλάδα ως σχετικά κοντινό προορισμό Είχε επίσης ακούσει πολύ καλά λόγια από μια φίλη που είχε δουλέψει στην Ελλάδα.

Η πρώτη δυσκολία που συνάντησε ερχόμενη στην Ελλάδα ήταν η γλώσσα, γιατί δεν μιλούσε καθόλου ελληνικά όταν ήρθε. Η δεύτερη δυσκολία ήταν η εύρεση δουλειάς. Οι Έλληνες τις φέρθηκε με πολύ σεβασμό και αγάπη και της έκανε εντύπωση που οι Έλληνες της έδειξαν αμέσως εμπιστοσύνη.

Μεγάλο πλεονέκτημα της ζωής στην Ελλάδα σε σχέση με τη Βουλγαρία ήταν γι’αυτή, ειδικά μέχρι πρότινος, η καλύτερη οικονομική κατάσταση. Μειονέκτημα θεωρεί πως είναι η γραφειοκρατία που υπάρχει στην Ελλάδα και, τώρα πια, οι φόροι.

Δεν σκέφτεται να επιστρέψει στην Βουλγαρία, γιατί η οικογένειά της και το σπίτι της είναι πλέον εδώ. Οι γονείς της έχουν πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια, και η αδερφή της μένει εδώ, οπότε δεν υπάρχει κάτι να την κάνει να γυρίσει πίσω.

Η παραδοσιακή διατροφή στη Βουλγαρία έχει ελάχιστες διαφορές από την αντίστοιχη ελληνική, όπως μας είπε η κα Μπορίσοβα-Τσβέτκοβα. Στη Βουλγαρία χρησιμοποιούν πολύ το κόκκινο πιπέρι στην καθημερινή τους διατροφή, και τις καυτερές πιπεριές. Άλλο χαρακτηριστικό της Βουλγάρικης κουζίνας είναι τα τουρσιά. Κατά τα άλλα τρώνε λαχανικά, όσπρια και κρέατα όπως στην Ελλάδα.

Για την εκδήλωση Γεύσεις του Κόσμου ετοίμασε μουσακά, που έχει κάποιες διαφορές από το αντίστοιχο ελληνικό πιάτο. Δεν έχει μελιτζάνες, ούτε κολοκυθάκια, και αντί για μπεσαμέλ έχει γιαούρτι με αβγά. Είναι ένα καθημερινό πιάτο.

Συνέντευξη στα Ελληνικά: Βίκτωρας Σερπάνος και Ορέστης Σούζας